Ζητάμε από τις γυναίκες να μιλήσουν. Να σπάσουν τη σιωπή, να καταγγείλουν τη βία, να ζητήσουν βοήθεια. Δεν έχουμε μάθει, όμως, πάντοτε πώς να ακούμε όταν μιλούν. Η καταγγελία ενός περιστατικού ενδοοικογενειακής βίας αποτελεί πρωτίστως άσκηση ενός δικαιώματος και μέσο αναζήτησης προστασίας για το ίδιο το θύμα. Δεν συνιστά, από μόνη της, επιλογή δημόσιας έκθεσης ούτε παραίτηση από το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Και όμως, όταν μια τέτοια υπόθεση αποκτά δημοσιότητα, η γυναίκα μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με μια νέα απώλεια ελέγχου: η προσωπική της εμπειρία μετατρέπεται σε δημόσιο αφήγημα, το οποίο αναπαράγεται, αναλύεται και σχολιάζεται από τρίτους. Εδώ αναδεικνύεται μια λεπτή, αλλά κρίσιμη ισορρ
